سی روز، سی نجوا

روز اول

خدايا! تو خود مرا در پی خويش کشاندی و به راه هموار و استوارت راندی و به روزه داری فرا خواندی و مرا گفتی که از بام تا شام، خوراک و نوشاک را واگذارم و چشم و گوش و زبان خويش را پاس دارم. امروز نخستين روزی است که از سحرگاهان به صف روزه داران پيوسته ام، لب از همه چيز فرو بسته ام و پيمانم را با تو نگسسته ام. پس بار الها! روزه ام را آن سان قرار ده که بر روزه داران راستين می پسندی و مرا آن گونه به ريسمان خويش بر ببند که دوستان خاص خود را می بندی!
خدايا! هر شبانگاه روزنه هايی را می گشايی و بندگانی ويژه را به کرانه های امن دريای رحمت خويش می کشانی! روزه روزانه را برات نيايشهای شبانه می خواهی و با راز و نيازی هر چند کوتاه، از بار سنگين گناهان بندگانت می کاهی؛ آنان که در تاريکای شامگاهان دست نياز به سوی تو دراز می کنند، و نامهای زيبای تو را با آهنگی دل انگيز آواز می کنند، پاسخی زودتر می ستانند و توسن خويش را خوشتر می رانند. بار پروردگارا! بيداری سحرگاهان مرا بپذير و دست مرا نيز همانند بندگان شب زنده دارت بگير!
خدايا! روزه را دستمايه بيداری جان ما نهاده ای و نخوردن و نياشاميدن را درس آموز ما قرار داده ای، ما غفلت زدگان آن سان در خواب فرو شده ايم که گويا مرده ايم و گمشده ايم! جز با سيلی های پياپی تو که خود نوازشگر رخسار ماست، از رؤيای ديرين خويش به در نمی آييم، و جز با بيدارباش های پيوسته ات که هوش بخش اندامهای رنجور و تبدار ماست، خواب نوشين را وا نمی نهيم، تنها اين تويی که ما را بيدار می کنی و سنگينی خواب را از ديدگان خسته ما می ربايی، کردگارا! در نخستين روز ماه رمضان ما را از خوابی که غفلت زدگان را فرا می گيرد، وا رهان!
خدايا! غرق گناه شده ايم، فرمان تو را ناديده، و دستور تو را ناشنيده، بر اسب خويش نشسته ايم و اين سو و آن سو را پيموده ايم، نه چشم از ناپسند بسته ايم و نه از بند هوسهای رنگ رنگ خويش رسته ايم؛ اينک دل به اين خوش داريم که رمضان آمده است و شکوفه های رحمت جوانه زده است، اميد به اين بسته ايم که در آغازين روز اين ماه، پيمان خويش از سر می گيريم و بر عهد خويش می مانيم تا بميريم. مهربانا، که همه جهان و جهانيان بر سر سفره رحمت تو نشسته اند، و دل به بخشايش تو بسته اند، از کرده های ناپسند من درگذر، آمرزگارا که همه ناخوش کرداران انتظار آمرزش از تو دارند، نارواهايی را که از من ديده ای فرو پوشان!